PORTRAIT
BEN SANA DEĞİL FOTOĞRAFINA AŞIĞIM
Başarılı bir portre fotoğrafı çekmenin yolu çetrefilli ve farklı bir eğitim sürecinden geçiyor. Berger’in bir Hollandalı ressam olan Frans Hals’ın Yoksul Yaşlılar Bakımevi’nin Erkek ve Kadın Yöneticilerini resmettiği iki tablo burada uygun bir örenk olabilir. Bu yöneticiler poz verirken karşılarında ününü yitirmiş, vakıf yardımıyla yaşayan yoksul, yaşlı ressama bakmaktadırlar. Portreleri yapılan bu kişilerin kişiliklerinin inandırıcılığı çok ince bir ustalığıda gözler önüne serer. Poz verenlerin yoksul ressamı aşağılayıcı bakışlarını, ressam çok başarılı yansıtmıştır. Ve onlardan bir çeşit intikam bile almış diyebilirim.
Birine sadece fotoğrafına bakarak aşık olmak da nedir? Tüm bunlar Metin Erksan’ın Sevmek Zamanı filmine yaptığım göndermeler. Bu filmdeki düşünsel boyutla ilgilenmek lazım.
Surete aşık olma belkide portre çekiminin başarısından değilde izleyen kişinin hayal gücünden ortaya çıkan bir olay. Bir portre fotoğrafında gelinebilecek en aşırı uç filmin sonunda biraz normale döner. Halil’e artık fotoğraf yetmez hale gelir. Ve aslını reddettiği Meral’in kendisine aşık olduğunu kabul eder. Derin mevzular.
Kaynakça:
Berger, John. Görme Biçimleri. Metis: İstanbul, 1986.
